بنا به نتايج يک تحقيق، زندگي بر روي زمين سه ميليارد و پانصد ميليون سال قبل از يک سلول ساده ميکروسکوپي به سکوياهاي عظيم الجثه ( نوعي درخت مخروطي) در دو مقطع زماني بسيار کوتاه تحول زمين شناختي تبديل شد. نتايج اين تحقيق که در نشريه سالانه آکادمي ملي علوم امريکا در بيست و دوم دسامبر منتشر شد مغاير با فرضيه تکامل کند موجودات ريز تک سلولي به موجودات چند سلولي پيچيده است که اکثر زيست شناسان ان را قبول دارند. مايکل کوالسکي استاد علوم زمين شناسي دانشگاه ويرجينيا گفت ما از مشاهده اينکه تقريبا تمام مراحل رشد اندازه موجودات ريز ذره بيني در دو برهه زماني مشخص روي داده است متعجب شديم. اين برهه هاي زماني در پي دو حادثه مهم اکسيژن زايي در جو زمين قرار دارد. وي تصريح کرد انچه که جالب به نظر مي رسد اين است که هر يک از اين برهه ها مربوط به دوره اي از تاريخ زندگي بر روي زمين است که در ان تکامل موجودات تک سلولي به موجودات پيچيده چند سلولي اتفاق افتاد. جنيفر استمپين يکي ديگر از محققان گفت در اولين برهه زماني سلول اوکارويتيک و در برهه دوم تکامل زندگي چند سلولي اتفاق افتاد. سلول هاي اوکارويتيک جايگزين سلول هايي به نام پروکاريوتيک،اولين اشکال حيات بر روي زمين، شدند. اين دو نوع از ابتدايي ترين انواع زندگي بر پايه کربن بودند که متحول شدند. اين سلول ها به صورت تقسيم شدن تکثير مي شوند. سلول هاي اوکاريوتيک بسيار بزرگتر و پيشرفته تر هستند و درون هسته شان مواد ژنتيکي دي ان اي وجود دارد. آنها براي بقا به اکسيژن احتياج دارند. در نهايت به صورت آميزش جنسي توليد مثل مي کنند و در همين راستا براي مطابقت خود با محيط تکامل مي يابند. بدين ترتيب بود که در يک و نيم ميليارد سال تاريخ مستند حيات بر روي زمين مي توان انواعي از باکتري هاي ساده را يافت که در برهه اي از زمان اندازه انها بزرگ تر مي شود و به موجودات چند سلولي پيچيده تبديل مي شوند. با اين حال قبل از ان پديده کليدي ديگري رخ داد. سه ميليارد سال قبل اين باکتري هاي اوليه عمل فتوسنتز را انجام دادند که به انها اجازه داد تا نور خورشيد و دي اکسيد کربن را براي تغذيه خود دريافت کنند. اين باکتري ها براي بقاي خود در اقيانوس هايي که اکسيژن بسيار کم در انها يافت مي شد مبارزه مي کردند و مانند گياهان امروزي اکسيژن را در اقيانوس ها و سپس در جو زمين منتشر کردند. اکسيژن متصاعد شده امکان تکامل ساختارهاي چند سلولي پيچيده تر را داد و سلول هاي اوکاريوتيک به وجود امدند. در طول دويست ميليون سال اندازه موجودات ميکروسکوپي به بزرگي يک سکه پول رسيد. اين رشد و پيچيده تر شدن حيات از تعاملات ژئو بيولوژيک ناشي شد و حيات امکان تکامل در انواع پيچيده تر را يافت. زندگي به صورت تک سلولي يک ميليارد سال طول کشيد و پانصد و چهل ميليون سال پيش دقيقا قبل از گذر از عصر پره کامبرين به کامبرين ميزان اکسيژن جو زمين افزايش يافت و به ده درصد تراکم کنوني خود رسيد. به گزارش خبرگزاري فرانسه از واشنگتن، دانشمندان اعلام کردند دوره دوم افزايش ميزان اکسيژن در جو زمين کليد تکامل موجودات چند سلولي به موجودات بسيار پيچيده تر بود.